دانستنیهای «ناصرالدینشاه»
ریشهی تفکری که میگفت دورهی سلطنت مطلقه باید تمام بشه از زمان ناصرالدینشاه پا گرفته بود. سلطنت مطلقه به معنایی که یه نفر شاهی وجود دارد که تمام قدرت قانونگذاری، اجرای قانون و محکمه و عدلیه و قضاییه در اختیار اون یه نفره. اما در دورهی مظفرالدینشاه بود که طیف گستردهای از روشنفکران جرات ابراز چنین تفکری را پیدا کردند و تودهی مردم را با خودشون همراه کردند. شاه به راحتی موافقت کرد؟ معلومه که نه، اما فشارها به مظفرالدینشاه ادامه پیدا کرد و شاه بیمار هم که توان و حوصلهی درگیری و کشمکش را نداشت، نهایتاً پای فرمان مشروطه را امضا کرد. مدت زیادی از این امضا نگذشته بود که شاه در بستر مرگ افتاد و ریق رحمت را سرکشید. و حالا نوبت پسرش محمد علی میرزا بود که به جای پدر به تخت بشینه. اما محمد علی میرزا که حالا محمد علی شاه شده بود یه فرقی با پدرش داشت. اون دلش نمیخواست که به هیچ قیمتی قدرت مطلقهای را که پدرانش روزگاری در دست داشتند و دنیا و مافیها تحت امرشون بود از دست بده.
بعد از اینکه از زندان آزاد میشود، میرود به استانبول پیش سید جمالالدین. طبق متن بازجویی میرزا رضا بعد از ترور، خودش تو متن گفته که سید بهش گفته که این همه به تو ظلم شده چرا ظالم را نکشتی. ولی اسمی از ناصرالدینشاه نبرد. اما خود میرزا رضا تشخیص داده که منشا ظلم شاه است و برای همین، بعد از دیدار در استانبول برگشته به ایران، در مسیر از مازندران رد شده، اونجا در شهر بارفروش که نام قدیم بابل هست، یک تپانچهای خریده، بعد رفته به حرم عبدالعظیم، اونجا زمانی که شاه برای زیارت اومده، خودش رو قاطی مردم به اسب شاه نزدیک کرده و با تیر زده شاهرو کشته است. متن بازجویی میرزا رضا کرمانی، از این جهت جالبه که توی اون نگفته که سید جمالالدین مستقیما به من دستور قتل شاه را داده، ولی باقی حرفهایی که دربارهی سید جمالالدین زده نشان میده که درجهی ارادت شخصی میرزا رضا بهش اینقدر زیاد بوده، که یه اشارهی مختصر کافی بود که دیگه خودش بره کار را تمام کنه، نیاز به دستور مستقیم نبود.
عباس میرزا پسر کوچکتر محمدشاه قاجار بود، محمدشاه، پدر ناصرالدینشاه، هرچقدر که به ناصرالدین محل نمیگذاشت، به جایش عباس میرزا را مورد توجه و مهر خودش قرار میداد و همین موضوع از همان اول، حساسیتهای ناصرالدینشاه را روی برادر ناتنیاش عباس میرزا بیشتر کرد. در دوران صدارت امیرکبیر، ناصرالدینشاه برای اینکه عباس میرزا و مادرش را از پایتخت دور کند و یک جورایی تبعیدشان کند، تصمیم گرفت عباس میرزا را بکند والی قم. انتصابی که در واقع حکم تبعید را داشت. امیرکبیر که دلش با حال عباس میرزا و مادرش میسوخت و میدانست آنان اهل توطئه و شورش نیستند با این تصمیم مخالفت کرد و فرمان شاه را اجابت نکرد. ناصرالدینشاه وقتی فهمید که امیرکبیر با فرمانش مخالفت کرده عصبانی شد و اصرار کرد که این اتفاق بد بیفتد و آخر سر هم افتاد. عجیب است که امیرکبیر با همهٔ تسلطی که به خلق و خوی ناصرالدینشاه داشت، حساسیت او را نسبت به برادر ناتنیاش درست درک نکرده بود. آن هم در موقعیتی که پسر ناصرالدینشاه که قاعدتاً باید ولیعهدش میشد، در همان دوران کودکی از دنیا رفته بود و مسئلهٔ جانشینی و ولیعهدی باز هم کلی حرف و حدیث پشتش بود. پسر شاه مرده بود و عباس میرزا برادر ناصرالدینشاه میتوانست گزینهای ولیعهدی باشد و طرفداری امیرکبیر از عباس میرزا که مورد غضب شاه بود، اوضاع را خرابتر کرد. شاه میترسید که نکند امیرکبیر به کمک سفرای خارجی بخواهد برادر ناتنیاش را ولیعهد کند ولی بعد هم یک بلایی سرش بیاورند و ولیعهد را بکنند پادشاه ایران.
عباس علیخان بود که گویایشان در سالهای آخر عمرش مریض میشود و برای درمان به تهران میرود به خانه یکی از دوستانش به نام علیخان که حکیم و پزشک بود و در دستگاه کامران میرزای پسر ناصرالدینشاه طبابت میکرد. عباس علی برای درمان به خانه رفیقش علیخان میرود و آنجا حال جسمیش خوب میشود ولی بیمار عشق نوشافرین، خواهر علیخان حکیم، میشود. عباس علی در سن پیری عاشق میشود، عاشق نوشافرین، خواهر رفیقش.
تأسیس غذاخوری برای ارتش ایران یک لکهٔ ننگ بود. ارتشی که تحت فرماندهی نادرشاه توانسته بود سراسر هندوستان و قندهار را بگیرد و عثمانیها را شکست بدهد، صد و بیست سال بعد در دوران ناصرالدینشاه کارش به جایی کشید که باید معلم غذاخوری از روسیه میآوردند و سرداران ایرانی باید تحت نظر افسران روس کار میکردند و حتی لایقترین نظامیهای ایران هم نمیتوانستند که پیشرفت کنند و به ردههای بالاتر برسند.