دانستنیهای deep podcast | دیپ پادکست
تا قبل از شکلگیری حکومت، ما امامان مخفی را داشتیم. چه کسانی با امامان مخفی ارتباط برقرار میکردند؟ داعیان. داعیان بودند که رابط بین امام مخفی و مردم بودند. وقتیکه امام آشکار شد، خیلی از این داعیان خودشون دعوی قدرت کردند چون حس کردند انگار در حکومت جدید جایگاهی ندارند. حکومت فاطمیون هم برای اینکه این مدعیان قدرت را بزنه کنار، شروع به سرکوب این داعیان کرد، که دیگه هیچ ارتباطی بین مردم و یک امام پنهان وجود نداشته باشد، و اکثریت جامعه با امام اصلی حکومت در ارتباط باشند. در همین راستا عبدالله شیعی، که خودش عبیدالله را به قدرت رسانده بود، توسط عبیدالله به قتل میرسه، چون که شیعی رفته بود بین مردم و فریاد میزد که عبیدالله مهدی موعود نیست و داره شما را فریب میده، ما همچنان یک امام پنهان داریم. اما با این قتلها باز هم مشکلات فاطمیون حل نشد و همچنان اختلافات زیادی وجود داشت.
گناه مانی این بود که یکی از شاهزادگان ساسانی را وادار کرده بود دینش را تغییر بده و از زرتشتی به مانویت برود. چنین چیزی دروغ بود، چنین کاری رو مانی انجام نداده بود ولی گفته میشه که این پاپوش را موبد مهم زرتشتیان کرتیر برای مانی تدارک دیده بود و این نقشهی کرتیر بود، کل اون دادگاه نمایشی در واقع دستپخت کرتیر بود. حتی گفته میشه که در اون دادگاه نمایشی کرتیر هم با مانی مکالمهای داشت، کرتیر موبد از مانی میپرسد ویرانی بهتر است یا آبادانی؟ مانی میگوید ویرانی، تن مایهی آبادانی جانهاست. کرتیر گفت: به ما بگو آیا کشتن تو آبادانی است یا ویرانی؟ مانی گفت: این ویرانی بدن است. کرتیر موبد گفت: پس شایسته است که تو را بکشیم تا پیکرت ویران شود و جانت آبادان. پس مانی را دوباره به سیاهچال انداختند و بعد از بیست و شش روز در حالی که دست و پاها و گردنش در زنجیر بود، در شصت سالگی از دنیا رفت. بنا به روایتی از آرتور کریستین سن دانمارکی اینطور میگه: مانی را زنده زنده پوست کندند و پوست او را پر از کاه کردند، به یکی از دروازههای جندیشاپور خوزستان آویختند که از آن پس به دروازهی مانی مشهور شد. شهریار ایران بهرامشاه جسد مانی را به طرفدارانش نداد تا مبادا مدفن او زیارتگاهی برای مریدانش شود.
مهرداد سوم مدتی را در سوریه ماند، با سرداران رومی هم مذاکراتی کرد، اما این مذاکرات و این ماندنها راه به جایی نبود، سوریه براش منطقهی چندان جالبی نبود و به اهدافش نرسید، بعد از یه مدتی، سوریه را ترک کرد. این بار مهرداد سوم به بابل رفت، در اونجا قبایل جنگی عرب وجود داشتند. خودش هم یک تعداد نیروی نظامی داشت. نیروهای نظامی خودش را با قبایل عرب متحد کرد و یک سپاه تشکیل داد. با این نیروهای نظامی تصمیم گرفت به اشکانیان حمله کنه و تاج و تخت را از برادرش ارد دوم پس بگیره. ارد تمام داستان را فهمیده بود. ارد هم نیروهای خودش را منسجم کرد و به جنگ با برادرش رفت. دو برادر در سال پنجاه و پنج پیش از میلاد با هم دیگه جنگ خونینی داشتند. جنگ بسیار سختی بین این دو شکل گرفت. در جریان این جنگ باز هم مهرداد سوم شکست خورد. این بار دیگه ارد به برادر بزرگتر رحم نکرد و دستور داد مهرداد را بکشن. در همون سال پنجاه و پنج پیش از میلاد، مهرداد سوم کشته شد و ارد دوم بدون هیچ مزاحمتی بر تخت سلطنت نشست. این جنگ اولین جنگ درونخاندانی در پادشاهی اشکانیان بود.
کراسوس همچنان تمایلی به تسلیم شدن نداشت. ولی یارانش دیگه نمیتوانستند بجنگن. بین سربازانش درگیری پیش اومد. سربازان با همدیگر درگیر شدند و به کراسوس فشار میآوردند. گفتند تو فرمانده مایی، هر چه زودتر خودت را تسلیم کن و ما را به کشتن نده. کراسوس وقتی وضعیت را اینطور دید، برای سربازانش سخنرانی کرد. گفت در آینده در تاریخ بنویسید: من قصد تسلیم شدن نداشتم ولی به قدری شما ترسو و بزدلید که من را در دهان دشمن میخواید بندازید. و برای سپاه این چنینی هیچ ارزشی قائل نیستم. ولی سربازان همچنان به کراسوس اصرار میکردند که خودش را تسلیم کند. به کراسوس گفته بودند که نیروهای اشکانی سلاحهایشان را زمین گذاشتند، قصد کشتن ما را ندارند، اگر تسلیم بشی و با آنها وارد مذاکره بشی دیگه خونی ریخته نمیشود، ما جنگ را تا همین الان باختیم. کراسوس تصمیم گرفت یکی از یارانش را به سمت سورنا بفرسته تا شرایط مذاکره را بررسی کنند.
معلمان به ژوزف پیشنهاد دادند برای ادامه تحصیل به تفلیس برود. تو سال هزار و هشتصد و نود و چهار میلادی، ژوزف تحصیلاتش را در مدرسهی دینی شهر تفلیس آغاز کرد. در این مدرسه هم خوش میدرخشید و اشعاری میسرود که به چاپ میرسیدند، به عضویت یک گروه کر هم درآمده بود. اما درخشش تحصیلی ژوزف دوام چندانی نیاورد. مدرسهای که درس میخواند مذهبی بود، در همین مدرسه بود که تفکرات ضد مذهبی خودش را نمایان کرد، و چند بار گفت که به خدا اعتقادی ندارد. این قضیه برای معلمان و مدیر مدرسه یک بیاحترامی بزرگ بود و معلمان نسبت به این رفتار ژوزف واکنش نشان دادند. در همین دوران بود که رو به خواندن آثار کارل مارکس آورد و با تفکرات کمونیستی و همچنین ضدیت مارکس با سرمایهداری آشنا شد. در ادامه به عضویت یک گروه زیرزمینی از فعالان کارگری در گرجستان درآمد، گرجستانی که در اختیار حکومت تزار روسیه بود، ژوزف به قدری غرق در تفکرات و این فعالیتها شده بود که مدرسهی دینی را کنار گذاشت و فعالیتهای سوسیالیسمی خودش را آغاز کرد.
در نهایت وزیر داخلی فرانسه به مارکس بیست و چهار ساعت فرصت داد تا خاک فرانسه را ترک کنه. کارل مارکس تصمیم گرفت تا به همراه خانوادش به بروکسل در بلژیک برود. بلژیک در اون دوران یک کشور آزاد با مقاماتی روشنفکر بود و برای فیلسوف چپگرایی مثل مارکس مکان بسیار خوبی به نظر میرسید. خیلی زود پس از اقامت در بلژیک، جنی همسر مارکس بچهی دومشون را هم باردار شد، خبر خیلی خوبی برای این زوج جوان بود، اما نامههای خیلی نگرانکنندهای از آلمان و از طرف مادر جنی دریافت کردند، مادر جنی بسیار نگران بود، میدونست که این خانواده، این زوج جوان مدام در حال جا به جایی هستند و گویا وضع مالی خوبی هم ندارند، یه بچهی کوچیک دارند، و تو این شرایط سخت، دخترشون دارد صاحب یک بچهی دیگر هم میشود. مادر جنی یک پرستار به اسم هلن دیموس را روانهی بلژیک کرد تا به دخترش کمک کنه. هلن هم بعد از یک مدتی بخشی از خانوادهی مارکس شد.
فلات مرکزی ایران جولانگاه فاتحان زیادی بود. مقدونیان، اعراب، ترکها و مغولها هر کدام یکی بعد از دیگری در این سرزمین تاریخی دست به قدرتنمایی زدند. در اثر این تجاوزها نهتنها هویت و فرهنگ ایرانی از بین نرفت بلکه بارها مثل ققنوس سر از خاکستر برآورد و درخشید. از قرن دهم میلادی با ورود اقوام ترک به درون فلات ایران، رفتهرفته ایرانیان و ترکها مشترکات فرهنگی و سنتی زیادی پیدا کردند. حملهی مغولها به ایران نهتنها زبان فارسی را از بین نبرد بلکه باعث شد زبان فارسی تا غرب آناتولی گسترش پیدا کنه. این اتفاق تاثیر زیادی بر ترکمنهای آناتولی و بعدتر بر امپراتوری عثمانی گذاشت. اما چطور میشه با وجود این همه تاخت و تاز، فرهنگ و سنت ایرانی همچنان پایدار میمونه. در این زمینه مورخان غربی پاسخهای زیادی دارند. دلیل اصلیش برمیگرده به ایران باستان. تاریخنگاران غربی اعتقاد دارند تمام اقوامی که در فلات ایران زندگی میکردند، یک حس و علاقهی مشترکی نسبت به تاریخ و فرهنگ ایران باستان داشتند. این هویت قدرتمند به قدری برای ایرانی مهم بود که مثلا وقتی مغولهای فاتح وارد ایران شدند، به جای اینکه فرهنگ مغولی بر ایران چیره بشود، داستان برعکس شد و این مغولها بودند که جذب فرهنگ ایرانی شدند.
در منطقهی باختر، دمتریوس پادشاهی میکرد، ولی دمتریوس و افکرادیت بر سر پادشاهی باختر با هم درگیر شده بودند، و هر کدام به دنبال تصرف این منطقه بودند، جنگهای زیادی هم در اون ناحیه شکل گرفت و در نهایت افکرادیت پیروز این نبرد شد، و هند و سیستان را به منطقهی باختر اضافه کرد. افکرادیت که پیروزمندانه داشت از هندوستان برمیگشت، به دام پسرش افتاد. فرزندش هم هوای تاج و تخت را داشت. فرزندش پدر را کشت. جنازهشم آنجا رها کرد. چرخهای عرابهی خودش را به خون پدر رنگین کرد. و این قضیه را یک موفقیت میدونست. تمامی درباریان و بزرگانی که در باختر بودند، اصلا از این کار خوششون نیامد، و این باعث شد که درگیریهای درونخانوادگی در منطقهی باختر به اوج برسه. تمامی اعضای خاندان سلطنتی و سایر بزرگان و نیروهای قدرت در منطقهی باختر به جون هم افتاده بودند، و همهی اینها باعث میشد که منطقهی باختر هم به سمت ضعف و سقوط پیش برود.
ارسلان پیام را دریافت کرد و دید که واقعا هیچ چارهای دیگهای نداره، در غیر این صورت یک جنگ خیلی خونین، بین سلجوقیان و نیروهای قدرتمند غزنویان در میگیره، ارسلان به همراه پسرش به دیدار سلطان محمود میره، اما همین که وارد دربار سلطان محمود میشه، آن را دستگیر میکنند، بعدشان میفرستندش به هندوستان، هرچند پسرش بعدا موفق میشه که از زندان فرار کنه، ولی ارسلان در همون زندان باقی میماند. بعد از این اتفاق، سلطان محمود تمامی اموال سلجوقیان را به غارت میبرد و چهار هزار نفر از افراد این قبیله را به جایی در ترکمنستان میفرسته. اما سلجوقیان در اونجا ساکت نشستند و دست به این قیام بزرگ زدند. نزدیک بود کل منطقهی ترکمنستان از کنترل سلطان محمود خارج بشود. کار به جایی رسید که در سال هزار و بیست و پنج میلادی سلطان محمود شخصا به ترکمنستان لشکرکشی کرد و دمار از روزگار سلجوقیان درآورد. تعداد زیادی از سلجوقیان کشته و یا اسیر شدند.
در ادامه اختلافات به قدری بالا گرفت که بقابوخش ضد حکومت هخامنشیان شد. او به همراه دو پسرش به سوریه رفت و در اونجا علیه اردشیر دست به قیام زد. اردشیر دوبار برای جنگ با بقابوخش نیروهای نظامیاش را عازم سوریه کرد، اما هر دوبار شکست خورد. سرداران هخامنشی توسط بقابوخش به شدت زخمی شدند. بزرگان از اردشیر درازدست خواستند که بقابوخش را ببخشه تا دوباره به دربار برگرده. از طرفیام بین اردشیر و بقابوخش رابطهی خانوادگی بود و خواهر اردشیر همسر بقابوخش میشد. اردشیر به اصرار خواهرش، بقابوخش را عفو کرد تا دوباره به دربار برگرده. روزها میرفتند و میآمدند، اما اردشیر همچنان از بقابوخش کینه به دل گرفته بود. در نهایتم دستور داد که بقابوخش را به بیابانهای عربستان تبعید کنند. بقابوخش مدتی در بیابان بود، اما تحمل این آب و هوای گرم را نداشت، به همین دلیل، در لباس یک جذامی، مجددا خودش را به دربار اردشیر رسوند. این بار هم اردشیر فهمید و قصد داشت سر از تنش جدا کند که باز هم خواهر اردشیر وساطت کرد و بقابوخش نجات پیدا کرد.
حاکمان خراسان که از مغولها بودند تصمیم گرفتند هر طور که شده این قیام از بین ببرن، چون دیگه قیام داشت خیلی گسترش پیدا میکرد. آنها با چندین لشکر به سبزوار حمله کردند. اما به قدری هماهنگیشون پایین بود که تمامی آنها توسط سربداران تار و مار شدند و کلی غنیمت به دست سربداران افتاد. سربداران وقتیکه دیدند این قدر راحت میتوانند مغولها را شکست بدند، تصمیم گرفتند به سمت نیشابور به راه بیفتند و حاکمان مغول اونجا را شکست بدند. همین اتفاق هم افتاد؛ حاکمان مغول نیشابور در مقابل سربداران تسلیم شدند و نیشابور توسط قوای سربداران فتح شد. مسعود که حالا دیگه بهش میگفتند امیر مسعود، بیش از پیش محبوب شده بود، قشون سربداران پیروزمندانه وارد نیشابور شدند، محدودهی تحت تسلط آنها از غرب به دامغان و از شرق به تربتجام میرسید. طبق گفتهی ابن بطوطه، نیشابور، سرخس، زاوه و توس همگی به دست سربداران افتاد. مسعود خودش را سلطان منطقه خواند. مالیاتها را که از زمان مغولها افزایش پیدا کرده بود به شدت کاهش داد و دوازده هزار نفر از جوانان روستایی را وارد ارتش کرد.
حکومت مرکزی مغول هم بسیار ضعیف شده بود و این امیران محلی اصلا کاری به حاکم مملکت نداشتند، کار خودشان را میکردند. در آخرین سالهای حکومت ابوسعید، نارضایتی اقتصادی به اوج خودش رسید. در همین زمان فردی ظهور کرد که قصد داشت تمامی معترضین را سازماندهی کند تا صدای فریادشان بیشتر به گوش مقامات مغول برسه. این فرد یک صوفی اهل مازندران بود. مردی به نام شیخ خلیفه مازندرانی. شیخ خلیفه یک صوفی اهل شهرستان آمل در مازندران بود. اون تحت تاثیر یک شیخ آملی به اسم بالوی زاهد قرار گرفت و خودش را مرید این فرد قرار داد. آرامگاه بالوی زاهد همچنان موجود است و در شهرستان نور قرار دارد. شیخ خلیفه بعد از مدتی برای ادامه تحصیل به سمنان رفت. در سمنان با علاالدولهی سمنانی دیدار کرد که از علمای بزرگ زمان خودش بود. علاالدوله از شیخ خلیفه پرسید «ای شیخ، به کدام مذهب از مذاهب اربعه اعتقاد داری؟» شیخ جواب داد، «آنچه من میجویم بالاتر از اینهاست!» علاالدوله حس کرد که شیخ داره کفر میگه
مارک آنتوان بیخیال اشکانیان نشده بود. اون این شکست را یک تحقیر میدونست، برای شکست نیامده بود. تا همین جای کار واسهی حمله به ایران هزینهی زیادی کرده بود و روی خیلیها حساب کرده بود. درسته که امپراتوری روم توسط سه مرد قدرتمند داشت اداره میشد، اما این سه مرد قدرتمند با همدیگه اختلافات زیادی داشتند، یه جورایی رقیب همدیگه به حساب میآمدند. این سه مرد به دنبال این بودند که یک کار بزرگی انجام بدند و نسبت به دو تا رقیب دیگر برتری پیدا کنند، هر کدام به دنبال قدرت فردی خودشون هم میگشتند. مارکانتوان تمام توانش را روی ایران گذاشته بود. دنبال این بود که هم انتقام نبرد حران را بگیره و هم اگر بتونه امپراتوری اشکانیان را، ضمیمهی امپراتوری روم کنه، بدون شک دو رقیب دیگه کوتاه میآیند و در مقابلش سکوت میکنند. اون وقت مرد اول و آخر قدرت در امپراتوری روم، کسی نمیشود جز مارکانتوان. مارکانتوان دوباره نیروهای خودش را تجهیز کرد. یک سپاه قدرتمند با تعداد بسیار زیادی سرباز، چه سواره و چه پیاده، خودش را آمادهی موج دوم حمله به سمت ایران کرد. این بار مارکانتوان مستقیما به سمت ارمنستان یورش برد، هیچ مذاکرهای هم با پادشاه ارمنستان نکرد، حس میکرد که در نبرد قبلی، پادشاه ارمنستان بهش خیانت کرده. مارکانتوان در جریان یک جنگی، ارمنستان را در اختیار گرفت. یورش بعدی مارکانتوان به سمت منطقهی ماد بود. در منطقهی ماد با سپاهیان اشکانی درگیر شد و شکست سنگینی بر اشکانیان وارد کرد، و مارکانتوان تونست منطقهی ماد را هم تصرف کند. بعد از اون دستور داد که نیروهاش با هر زر و زوری که شده، ارمنستان و منطقهی ماد را حفظ کنند و نگذارند دوباره به دست اشکانیان بیفته.
اما فرهاد دوم که پادشاه مقتدری بود و به دنبال این بود که رویای پدرش، یعنی تسخیر سوریه را به حقیقت تبدیل کنه، در یک جنگ داخلی جانش را از دست داد، اون هم در دورانی که اشکانیان در اوج قدرت بودند و تونسته بودند شکست سنگینی بر یونانیان وارد کنند، بابل را هم از آنها پس گرفته بودند، ولی این روند پیشرفت ادامه پیدا نکرد، چرا که فرهاد دوم در جریان همون جنگ کشته شد. اینکه فرهاد دوم فرزند پسری داشت یا نداشت، منابع چیزهای متفاوتی میگن، خیلیها اعتقاد دارند که فرهاد دوم فرزند پسر نداشت، یه تعدادم مینویسند فرزند پسر کوچکی داشت که قابلیت پادشاهی و جانشینی را نداشت. هرچی که بود وقتیکه فرهاد دوم از دنیا رفت، عموش جانشینش شد. فرهاد دوم نه سال سلطنت کرد و در سال صد و بیست و هفت پیش از میلاد از دنیا رفت. عموی فرهاد دوم، اردوان دوم بود.
بعد از یک مدتی به عضویت یک گروه سیاسی درآمد. این گروه سیاسی یک هدفی داشتند. هدفشون براندازی قدرت خاندان تزار بود. این گروه سیاسی اعتقاد داشتند که اگر خاندان تزار را از قدرت حذف کنیم، روسیه نجات پیدا میکنه. آلکساندر بیست و یک سال داشت که به همراه سه تن از یارانش تصمیم گرفت تزار آلکساندر سوم روسیه را ترور کند. عملیات ترور با شکست روبرو شد. آلکساندر را دستگیر کردند بعد از محاکمه، آلکساندر در همون سن بیست و یک سالگی اعدام شد. ولادیمیر لنین هفده ساله بود که خبر اعدام برادر بزرگترش را شنید. در اون دوران درگیر امتحانات پایان ترمش بود. لنین وقتی این خبر را شنید کینهی شدیدی از خاندان رومانوف به دل گرفت و خودش هم علیه این خاندان شد. لنین تصمیم گرفته بود که وکیل بشه. وقتیکه دوران دبیرستان را به اتمام رسوند وارد دانشکدهی حقوق شد. در این دانشکده یک گروه تشکیل داد و خودش لیدر اصلی این گروه شد. این گروه دست به اعتراضات دانشگاهی زدند، اعتراضاتشون هم علیه قوانین دانشگاه بود. لنین جوان مورد توجه پلیس قرار گرفت. آنها میدونستند برادرش هم یک عملیات تروریستی انجام داده و لنین هم دست به تجمعات دانشگاهی زده. اکثر مقامات حس میکردند، اگر جلوشون نگیرند، فردای روزگار این جوان مشکلات زیادی براشون به وجود میآورد. در نهایت لنین از دانشگاه اخراج شد و اکثر وقتش را پای آموزش و مطالعه گذاشت.
جنگ بسیار خونین بود. ایرانیها ارابههایی داشتند معروف به ارابههای داسدار. طراحی این ارابهها، ابتکار داریوش سوم بود. همین ارابههای داسدار، توانستند تعداد زیادی از قوای مقدونی را از بین ببرند. خیلی زود مشخص شد که سپاه اسکندر به بنبست خورده. اسکندر با نیروهای ذخیره شخصا وارد میدون شد. هدفش این بود که با داریوش نبرد کنه. گفته میشه در همین میدون جنگ بود که یک نبرد تن به تن، بین اسکندر و داریوش اتفاق افتاد. رفتهرفته نیروهای مقدونی برتری خودشون را به اثبات رساندند، و داریوش هم فهمید که حریف اسکندر نمیشه. داریوش به همراه یارانش میدون جنگ را ترک کرد و به سمت بابل عقبنشینی میکرد. سپاه مقدونی با اقتدار کامل و ظرف مدت کوتاهی، پیروز نبرد گوگمل شد. مورخین اعتقاد دارند، فرار داریوش سوم در بحبوحهی جنگ عامل اصلی ازهمپاشیدگی سپاه ایران بود. داریوش نتوانست به درستی میدون جنگ را مدیریت کند و یک جورایی خیلی راحت، پیروزی را تقدیم به اسکندر کرد.
سرنا به یارانش گفت سلاحشون را پایین بذارند و زه کمانشون را باز کنند تا نشان بدهند که به قصد جنگ نیامدند و کراسوس بهتره هر چه زودتر خودش را تسلیم کنه، نیروهاش هم عقبنشینی کنند و میانرودان را به ایران واگذار کنند. سرنا فرستادهی کراسوس را دستگیر کرد و خودش به همراه قشونش به سوی رومیها حرکت کرد. همین که به کراسوس رسید گفت: عجب، سردار رومی پیادست و ما سواره. اینو گفت و دستور داد اسبی برای کراسوس بیارند. کراسوس جواب داد: این حال ما نه تقصیر شماست و نه تقصیر من. هر کدام از ما موافق عادت کشورش رفتار کرده. گفت: از این زمان به بعد بین ارد، پادشاه ایران و رومیها عهد و پیمان دوستی و برادری منعقد میشود، ولی شرایط این پیماننامه بایستی در کنار میانرودان معین بشود، چرا که شما رومیها شرایط قراردادی را که میبندید همیشه فراموش میکنید؟ کراسوس و سایر سرداران رومی در مقابل سرنا و یارانش به زانو درآمده بودند. سرنا دستور داد برای کراسوس یک اسبی بیارند و اون را سوار بر اسب به سمت اردوگاه خودش ببرند.
غزنویان بدون هیچ جنگی عقبنشینی کردند و سلجوقیان به مرو، سرخس و بخشی از خراسان در ایران امروزی پا گذاشتند. بدین ترتیب، بعد از هفتاد سال کوچنشینی و جا به جایی، این مناطق را برای زندگی انتخاب کردند. اما آرامش آنها دووم زیادی نیاورد. در ژوئن هزار و سی و پنج میلادی، سلطان مسعود یک حملهی غافلگیرانه به مناطق سلجوقیان انجام داد. مسعود نیروهای سلجوقی را تار و مار کرد و اموالشون را به غارت برد. سلجوقیان در بهت فرو رفته بودند. در اون طرف گود هم جشن پیروزی سلطان مسعود تنها یک روز دووم آورد. غزنویان هنوز سرمست این پیروزی بودند که چغریبیک در یک حرکت آنی انتقام سلجوقیان را از سپاه سلطان مسعود گرفت و شکست سختی بر آنها وارد کرد. این اولین باری بود که سلجوقیان در برابر یک سپاه قدرتمند پیروز میشدند. آنها به قدری غنیمت و احشام دستشان اومد که یکشبه ثروتمند شدند، جوری که خودشان از این همه ثروت شگفتزده شده بودند. با اینکه بازم میتوانستند پیشروی کنند و نیروهای مسعود را بیشتر از این شکست بدهند، ولی تصمیم گرفتن از در صلح وارد بشن.
فرماندار ویرجینیا فردی به اسم لیوتنانت روبرت ماینارد را برای این ماموریت استخدام کرد، یک فرماندهی بسیار خوشنام، جوری که کاپیتان جانسون در کتابش اینطور راجع بهش مینویسد، یک جنتلمن با شهامت و دقت فراوان. در صبح روز بیست و دو نوامبر سال هزار و هفتصد و هیچده، دو قایق جنگی ویرجینیا به کشتی بلک بیرد نزدیک شدند، کشتی که اسمش ادوینچر بود، آنها در جزیرهای به اسم اکراکاک آیلند به هم رسیدند، جنگ بین این دو گروه شروع شد. کشتیها شروع کردند و به سمت همدیگه آتیش گشودند. در ابتدا پیروزی با بلکبیرد بود و ضربههای شدیدی به نیروهای ماینارد وارد آورد. ماینارد شکستخورده بود و کشتیها روی آب شناور بودند. بلکبیرد با چند نفر از نیروهایش به سمت یکی از قایقهای جنگی رفتند، تا اون را در اختیار خودشان بگیرند. ماینارد به افرادش گفته بود در زیر عرشهی کشتی قایم بشن تا بلکبیرد فکر کنه اونا یا فرار کردند یا کشته شدند. همین که بلکبیرد و یارانش وارد کشتی شدند، دریانوردهای انگلیسی از زیر عرشه بیرون پریدند و با نیروهای بلکبیرد درگیر شدند. طبق گفتهی ماینارد درگیری شش دقیقه طول کشید، بعد از اون بلکبیرد مشهور با پنج تیر گلوله و بیست ضربهی شمشیر، مرد و بر روی عرشه افتاد. سایر دزدان دریایی سریعا تسلیم شدند.
عبیدالله گفت بعد از محمد امامت از بین نرفت بلکه بسیاری از داعیان اسماعیلیه خودشون امام بودند. درسته که به وضوح این را نمیگفتند و حرفی نمیزدند ولی باز هم اینها امام بودند، پس امامت در اسماعیلیه ادامه داشت. یک چنین تغییر نظری خیلی برای اسماعیلیان سخت بود. آنها سالها منتظر بودند که محمد یک روزی به عنوان مهدی موعود ظهور کند. اما حالا همه چیز عوض شده بود و باید نظرشون را تغییر میدادند. مسلما در جامعه بزرگ اسماعیلیان همه نمیتوانستند با این قضیه کنار بیان، یکی از بزرگترین مخالفان این نظریه، فردی بود به اسم حمدان قرمط. حمدان سریعا دستور میده که داعیانی که تحت امرش هستند هرچه زودتر کار دعوت را بذارند کنار، و یه مدتی هیچکسی را به فرقهی اسماعیلیه دعوت نکنند. بعد هم گفت که قرمطیان از امروز به بعد دیگه از اسماعیلیان فرمان نمیگیرند. قرمطیان چند سالی را با حکومت عباسیان میجنگیدند، در نهایت هم سر از بحرین در میآرند و در بحرین یک دولت مستقل برای خودشون تاسیس میکنند.